ایه 42 سوره حاقه
آیه ۴۲ سوره حاقه با عبارت «وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ ۚ قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ» به روشنی بیان میکند که قرآن کریم سخن یک کاهن یا غیبگو نیست و ماهیت وحی الهی را از هرگونه سخن غیر الهی متمایز میسازد. در این آیه، خداوند با نفی صریح نسبتهای ناروا، بر صدق و الهی بودن پیام قرآن تأکید میکند و آن را از گفتار کاهنان که بر پایه حدس، گمان و ادعاهای غیر وحیانی است جدا میداند. عبارت «وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ» نشان میدهد که قرآن محصول پیشگویی یا سخنان جادویی و غیر مستند نیست، بلکه وحی الهی و دارای منبعی یقینی و آسمانی است. در ادامه آیه، جمله «قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ» به این حقیقت اشاره دارد که انسانها با وجود نشانههای روشن، کمتر به یاد حقیقت میافتند و از پندها بهره میگیرند. این بخش از آیه نوعی تذکر اخلاقی و هشدار نسبت به غفلت انسان از حقیقت وحی الهی محسوب میشود. از نظر تفسیری، آیه در راستای اثبات صدق پیامبر اسلام حضرت محمد و نفی اتهامات مشرکان نازل شده است که قرآن را به کهانت نسبت میدادند. این آیه بخشی از سوره حاقه است که به موضوع حقانیت قیامت و صدق وحی میپردازد. ساختار آیه با نفی و سپس تذکر، هم جنبه اعتقادی دارد و هم جنبه تربیتی، زیرا هم حقیقت وحی را روشن میسازد و هم مخاطب را به تفکر دعوت میکند. در نهایت، آیه «وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ ۚ قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ» تأکیدی بر الهی بودن قرآن و ناتوانی انسان در درک کامل حقیقت بدون توجه و یادآوری است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 42 سوره حاقه. وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ ۚ قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ
و نه حرف کاهن غیبگوست (گر چه) اندکی از شما مردم متذکر حقایق آن می شوید.
و گفتار کاهن هم نیست، ولی جز اندکی متذکّر نمی شوید.
و نه گفتار کاهنی کمتر پند می گیرید.
و نیز سخن کاهنی نیست. چه اندک پند می گیرید.
و نه گفته کاهنی، هر چند کمتر متذکّر می شوید!
Nor the word of a soothsayer; little do you remember.
Nor is it the word of a soothsayer: little admonition it is ye receive.