لغت نامه دهخدا
( آکننده ) آکننده. [ ک َ ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف ) آنکه آکند:
چو در کوه شد گنجها ناپدید
کسی چهره آکننده ندید.فردوسی.
( آکننده ) آکننده. [ ک َ ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف ) آنکه آکند:
چو در کوه شد گنجها ناپدید
کسی چهره آکننده ندید.فردوسی.
( آکننده ) پرکننده.