«اَنکَع» واژهای عربی و صفتی است که در متون لغوی برای توصیف ویژگی ظاهری برخی افراد به کار میرود. این واژه در اصل به مردی گفته میشود که پوست بینی او رفته یا آسیب دیده باشد. در چنین حالتی، بینی فرد حالتی خاص پیدا میکند که از نظر ظاهری با دیگران متفاوت است. در برخی منابع لغوی آمده است که «انکع» به مردی نیز گفته میشود که چهرهای سرخرنگ دارد و در عین حال پوست بینی او از میان رفته یا دچار زخم و ساییدگی شده است. بنابراین این واژه بیشتر برای بیان یک صفت جسمانی یا ظاهری استفاده میشود. در زبان عربی بسیاری از صفات برای توصیف ویژگیهای دقیق بدن یا چهره افراد ساخته شدهاند و «انکع» نیز از همین دسته است. این صفت معمولاً برای مردان به کار برده میشود و جنبه توصیفی دارد. کاربرد آن بیشتر در متون کهن لغوی و ادبی دیده میشود. در زبان امروز کمتر به کار میرود و بیشتر در فرهنگهای لغت یا متون قدیمی یافت میشود. به طور کلی «انکع» به مردی گفته میشود که پوست بینی او از بین رفته و چهرهای سرخفام دارد. بنابراین معنای اصلی آن توصیف فردی با چنین ویژگی ظاهری خاص است.
انکع
لغت نامه دهخدا
انکع. [ اَ ک َ ] ( ع ص ) مردی که پوست بینی او رفته باشد.( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). مرد سرخ رنگ که پوست بینی او رفته باشد. ( از اقرب الموارد ).
