انده گین

لغت نامه دهخدا

انده گین. [ اَ دُه ْ ] ( ص مرکب ) اندوهگین. غمگین. غمناک:
نشسته بودم دوش از فراقش اندهگین
بطبع گوهر سنج و بدیده گوهربار.مسعودسعد.

( صفت ) غمگین غمناک غصه دار.