اصلف

لغت نامه دهخدا

اصلف. [ اَ ل َ ] ( ع ص ) زمین سخت. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). مکان اصلف؛ درشت و خشن. ( ناظم الاطباء ). مؤنث: صَلْفاء. ج، اصالف. ( منتهی الارب ).
- امثال:
اصلف من جوزتین فی غرارة.
اصلف من ملح فی ماء.