استقرای ناقص

متضادها

استقرای کامل

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] استقرای ناقص استدلال بر حکم کلّی از طریق بررسی بخشی از افراد جزئی است.
استقرای ناقص، استقرایی است که همه جزئیات آن بررسی و ارزیابی نمی شود، بلکه تنها تعدادی از آنها ملاحظه می گردد و پس از اطلاع از این که همگی در یک صفت اشتراک دارند، آن صفت به همه جزئیات تعمیم داده می شود. وقتی «استقرا» به صورت مطلق استعمال می شود، مراد استقرای ناقص است.

جمله سازی با استقرای ناقص

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 استفاده از استقرای ناقص در تحقیقات علمی می‌تواند منجر به نتایجی شود که با وجود درستی در موارد خاص، لزوماً به یک قانون کلی و قطعی ختم نمی‌شوند.

💡 در مباحث فلسفی، استقرای ناقص به فرآیندی اشاره دارد که در آن از مشاهده چند مورد مشخص، سعی در رسیدن به یک حکم کلی برای تمام موارد می‌شود.

💡 اگر پژوهشگر بدون توجه به تفاوت‌های موجود، از استقرای ناقص استفاده کند، ممکن است دچار سوگیری‌های شناختی شده و نتایج تحقیق خود را اشتباه تفسیر کند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران