لغت نامه دهخدا
ازارق. [ اَ رِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ ازرق. ( معجم البلدان ).
ازارق. [ اَ رِ ] ( اِخ ) آبی است در بادیه. عدی بن رقاع گوید:
حتی وردن من الازارق منهلاً
و له علی آثارهن سحیل ُ
فاستفنه و رؤوسهن مطارةٌ
تدنو فتغشی الماء ثم تحول.( معجم البلدان ).
