ارتثاد
لغت نامه دهخدا
ارتثاد. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) ارتثاد متاع؛ بر هم نهادن رخت و کالا. کالا و رخت بر سر هم چیدن. کالا بر هم نهادن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ).
ارتثاد. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) ارتثاد متاع؛ بر هم نهادن رخت و کالا. کالا و رخت بر سر هم چیدن. کالا بر هم نهادن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ).