ارامگاه چندحجره ای

«آرامگاه چندحجره‌ای» در باستان‌شناسی به نوعی گور یا بنای تدفینی گفته می‌شود که از سنگ یا دیگر مصالح بادوام ساخته شده و دارای چندین حجره، اتاقک یا فضای مجزا برای دفن مردگان است. این نوع آرامگاه‌ها معمولاً در جوامع و فرهنگ‌های باستانی برای دفن اعضای یک خانواده، خاندان، گروه اجتماعی یا افراد دارای جایگاه ویژه مورد استفاده قرار می‌گرفتند. وجود چند حجره در این بناها نشان می‌دهد که آرامگاه برای دفن بیش از یک فرد طراحی شده و امکان استفاده از آن در دوره‌های زمانی مختلف وجود داشته است. هر حجره ممکن است به یک فرد خاص یا گروهی از افراد اختصاص یافته باشد و گاه همراه با اشیای تدفینی، زیورآلات، ابزارها یا هدایای آیینی کشف شود. این آرامگاه‌ها از نظر معماری و باستان‌شناختی اهمیت فراوانی دارند، زیرا اطلاعات ارزشمندی درباره باورهای دینی، آیین‌های تدفین، ساختار اجتماعی و شیوه زندگی مردمان گذشته در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهند. در بسیاری از موارد، آرامگاه‌های چندحجره‌ای با دقت و مهارت مهندسی ساخته شده‌اند و نشان‌دهنده سطح بالای دانش معماری در جوامع باستانی هستند. ساختار چندبخشی این گورها امکان تفکیک محل دفن افراد و استفاده طولانی‌مدت از آرامگاه را فراهم می‌کرده است. باستان‌شناسان از طریق بررسی این بناها می‌توانند روابط خانوادگی، جایگاه اجتماعی متوفیان و ویژگی‌های فرهنگی یک تمدن را بهتر درک کنند. همچنین کشف آثار و اشیای موجود در حجره‌های مختلف به بازسازی تاریخ و فرهنگ جوامع کهن کمک می‌کند. بنابراین، «آرامگاه چندحجره‌ای» به گور یا بنای تدفینی سنگی دارای چند اتاقک یا حجره گفته می‌شود که برای دفن چند فرد و بهره‌برداری تدفینی در دوره‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گرفته است.