لغت نامه دهخدا
ابوالمساکین. [ اَ بُل ْ م َ ] ( ع ص مرکب، اِ مرکب ) آنکه غم مسکینان خورد. آنکه بمساکین اعانت کند.
ابوالمساکین. [ اَ بُل ْ م َ ]( اِخ ) لقبی که رسول صلی اﷲ علیه و آله، ابوعبداﷲ جعفربن ابیطالب را داد، از بسیاری رأفت وی بمسکینان.
ابوالمساکین. [ اَ بُل ْ م َ ] ( ع ص مرکب، اِ مرکب ) آنکه غم مسکینان خورد. آنکه بمساکین اعانت کند.
ابوالمساکین. [ اَ بُل ْ م َ ]( اِخ ) لقبی که رسول صلی اﷲ علیه و آله، ابوعبداﷲ جعفربن ابیطالب را داد، از بسیاری رأفت وی بمسکینان.
