ابوالبیان
لغت نامه دهخدا
ابوالبیان. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) او را پنجاه ورقه شعر است. ( ابن الندیم ).
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اَبوالْبَیان، نَبَأ بن محمد بن محفوظ قرشی دمشقی شافعی، معروف به ابن حورانی (د ۵۵۱ق/۱۱۵۶م)، صوفی، ادیب، شاعر، فقیه و محدث بود.
طریقۀ بیانیه در دمشق منسوب به اوست.از سرگذشت و چگونگی سیر و سلوک و نیز استادان و شاگردان وی آگاهی چندانی در دست نیست.
مشایخ و شاگردان
گفته اند که وی از کسانی چون ابن موازینی و ابن قبیس مالکی حدیث شنیده و برخی چون ابن وفای سُلَمی و قاضی اسعد بن منجا از او حدیث شنیده اند.
جایگاه اجتماعی
وی از میان صوفیه با ارسلان دمشقی مصاحبت داشته و ابن ملقن سلسلۀ خرقۀ خود را به او رسانده است. به ابوالبیان کراماتی نیز نسبت داده اند که حاکی از اعتقاد عامۀ مردم به اوست.
وفات
...
جمله سازی با ابوالبیان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 لقب ابوالبیان معمولاً به کسانی اطلاق می‌شود که در بیان و سخنوری مهارت بسیار بالایی داشته و می‌توانند مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهند.
💡 آن سخنور بزرگ که به ابوالبیان معروف بود، با قدرت کلام خود توانست افکار و باورهای خود را به راحتی به گوش توده مردم برساند.
💡 در تاریخ ادبیات، شخصیت‌های بسیاری با لقب ابوالبیان شناخته شده‌اند که هر یک از آن‌ها سبک بیان منحصر به فرد خود را داشتند.
