تبخاله افتادن

تبخاله افتادن. [ ت َ ل َ / ل ِ اُ دَ ] ( مص مرکب ) تبخاله برآوردن. تبخاله زدن. تبخاله دمیدن:
تبخاله ترا بر لب شیرین ز تب افتاد
بر رشته جانم گرهی بوالعجب افتاد.آصفی ( از آنندراج ).رجوع به تبخال و تبخاله و دیگر ترکیب های این دو شود.

تبخاله بر آوردن تبخاله زدن. تبخاله دمیدن.

💡 از دل که بگسلم گره ی غم ز تیر آه تبخاله یی زند سر و مهر دهن شود

💡 مراست آتش تب در جگر نمی دانم تو را به گرد لب از بهر چیست تبخاله

💡 این شکر چون کنم که لب تشنه مرا از آب کرد ساغر تبخاله بی نیاز؟

💡 تشنگان حشر، فکر چشمه دیگر کنید کز لب تبخاله ریزم برق در کوثر گرفت

💡 جز درد دل چه دارد تبخاله آرمیدن یارب عرق نریزد از خجلت آبیارم

💡 زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر به الماس سرشکم سفته گردد دانة اخگر