ظهور تنجیزی

[ویکی فقه] ظهور فعلیت یافته و غیر متوقف بر شیء دیگر را ظهور تنجیزی می گویند.
ظهور تنجیزی، مقابل ظهور تعلیقی بوده و عبارت است از ظهوری که فعلیت داشته و شکل گیری آن بر هیچ چیز دیگری متوقف نیست، مانند ظهور عام در عموم، زیرا عموم عام از وضع، سرچشمه می گیرد و بلافاصله بعد از ورود عام، برای آن منعقد می گردد؛ به خلاف ظهور مطلق که به عدم بیان ( قید ) بستگی دارد و تا زمانی که از نظر عرف امکان تقیید وجود داشته باشد، برای مطلق، ظهوری شکل نمی گیرد.

💡 هردم ظهور خاص نماید اسیریا او را به ماست این همه نوعی وصال‌ها

💡 ضرورتست که تأخیر در ظهور شود که تاز غیب برآیند آن همه یکسر

💡 در دور قمر چو ماه پیدا شده ‌ایم وز نور ظهور نیک بینا شده ‌ایم

💡 جان و عقل آمد، بعینه، جان نور که بود از عین ذات او ظهور

💡 شاه گر بی پرده آید در ظهور دل نیارد طاقتش از فرط نور

💡 ز من آمد ظهور این عالم جان که من بودم در اوّل آدم جان