شلنگ انداز

شلنگ انداز. [ ش َ ل َ / ش ِ ل ِ / ل َ اَ ] ( نف مرکب ) آنکه با گامهای بلند رود. ( یادداشت مؤلف ).
- شلنگ اندازان رفتن؛ شلنگ انداز رفتن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به ترکیب زیر شود.
- شلنگ انداز رفتن؛ با قدمهای بسیار بلند رفتن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به شلنگ اندازی و شلنگ انداختن شود.

آنکه با گامهای بلند رود شلنگ انداز رفتن با گامهای بسیار بلند رفتن.

💡 به روی پردهٔ هستی‌که ننگ رسوایی‌ست چو بیدل از عرق شرم بخیه‌ها انداز

💡 از کار من این جهان بپرداز کارم به جهان دیگر انداز

💡 چون موکب عاشقان روان شد خود را به طفیل در ره انداز

💡 تا بداند رتبهٔ طبع بلندت را، سلیم بر سر راه حسود انداز این طومار را

💡 سرکشانرا بگیر و برگردن از خم زلف خود طناب انداز