قلاء

قلاء. [ ق َ ] ( اِ ) غفاین. دروقینون ( در تذکره آمده است: دروفیقون )، و آن نباتی است شبیه درخت زیتون دارای شاخه هایی که طول هر یک کمتر از یک ذراع است و برگهائی مانند برگ زیتون و درازتر و نازکتر و شکوفه سفیدو دانه های سفید به اندازه دانه کرسنه کوچک، و این سرد و خواب آور است. ( مفردات ابن بیطار: دروقینون ).
قلاء. [ ق َ ] ( ع مص ) دشمن داشتن. سخت ناپسندیدن سپس گذاشتن. ( منتهی الارب ): قلا فلاناً... قلأاً؛ ابغضه و کرهه غایة الکراهة فترکه. ( اقرب الموارد ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( ع ص ) قلیه پز. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || تابه قلیه ساز. ( منتهی الارب ). سازنده تابه قلیه پزی. ( ناظم الاطباء ). سازنده مقلات. تاوه گر. ( ملخص اللغات حسن خطیب ). تابه گر. ( مهذب الاسماء ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) ابراهیم بن حجاج. از محدثان است. ( از انساب سمعانی ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) احمدبن محمدبن علی بن ریاح. از راویان است. قلاء، لقب رجالی اوست. ( ریحانةالادب ج 3 ص 316 ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) سویدبن سعید. از راویان است. ( ریحانة الادب ج 3 ص 316 ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) علی بن محمد. از راویان است. ( ریحانة الادب ج 3 ص 316 ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) عمربن رباح. از راویان است. ( ریحانة الادب ج 3 ص 316 ).
قلاء. [ ق َل ْ لا ] ( اِخ ) محمدبن دراج. از راویان است. ( ریحانة الادب ج 3 ص 316 ).

💡 گورستان تپه سر قلاء مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان خرم‌آباد، بخش مرکزی، دهستان رباط نمکی، روستای زرین چغا جابری واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۸۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.