حافظ ابوالفضل جلالالدین عبدالرحمن بن کمالالدین ابیبکر بن محمد سیوطی، مشهور به ابنِ سیوطی شافعی مصری، از برجستهترین عالمان اهل سنت در سده نهم هجری قمری به شمار میرود. وی در شب یکشنبه، اول ماه رجب سال ۸۴۹ هجری قمری در شهر اسیوط مصر چشم به جهان گشود. سیوطی از همان سالهای کودکی به فراگیری علوم دینی گرایش یافت و با حفظ قرآن کریم و آموختن مبانی حدیث، تفسیر و علوم عربی، مسیر علمی خود را آغاز کرد. استعداد فراوان، حافظه قوی و علاقه عمیق او به دانش سبب شد که در سنین جوانی در میان دانشپژوهان زمان خود شناخته شود و بهتدریج جایگاهی معتبر در محافل علمی بیابد.
سیوطی در سال ۸۶۶ هجری قمری، در حالی که هنوز جوان بود، نخستین اثر علمی خود را تألیف کرد و از آن پس نگارش و تألیف به مهمترین فعالیت علمی او تبدیل شد. او برای تکمیل دانش خود سفرهای علمی گستردهای انجام داد و به سرزمینهایی همچون شام، حجاز، یمن، هند و مغرب رفت. در این سفرها با بسیاری از عالمان و استادان برجسته دیدار کرد و از محضر آنان بهره برد. این ارتباط گسترده با مراکز علمی جهان اسلام، افزون بر گسترش دانش او، زمینه آشنایی وی با مکاتب و دیدگاههای مختلف علمی را نیز فراهم ساخت.
جلالالدین سیوطی در میان عالمان شیعه و سنی از شهرت و اعتباری فراوان برخوردار است. وی در حوزههای گوناگون علمی از جمله تفسیر قرآن، حدیث، فقه، ادبیات عرب، علم قرائات، تاریخ و حتی طب مهارت داشت و آثار متعددی در این زمینهها پدید آورد. هرچند تعصب مذهبی او نسبت به مذهب شافعی در برخی نوشتههایش آشکار است، با این حال عظمت علمی و تلاش گسترده او در گردآوری، تدوین و تألیف آثار علمی قابل انکار نیست. میراث مکتوب فراوان سیوطی، که شامل صدها کتاب و رساله است، نشاندهنده جایگاه برجسته او در سنت علمی و فرهنگی جهان اسلام به شمار میآید.
