کودک مشربی

کودک مشربی. [ دَ م َ رَ ] ( حامص مرکب ) کودک سرشتی. کودک مزاجی. ( فرهنگ فارسی معین ):
بود جای گوهر غیرت، زمین پاک چشم
تا ز کودک مشربی تخم تماشا کاشتیم.صائب ( از بهار عجم ).و رجوع به کودک مشرب، کودک سرشتی و کودک مزاجی شود.

کودک سرشتی کودک مزاجی.

💡 منال ای دل ز رنج راه بسیار تو بلبل مشربی، این راه گلزار

💡 طوطی سخن شدن اگر از شهد مشربی است هنگامه‌ای ز جوش جرس می‌توان گرفت

💡 گر مشربی نداری و قفل تو محکمست این قفل را نیافت کسی در جهان کلید

💡 از طفل مشربی همه اوقات عمر ما در گفتگوی ابجد عشق مجاز شد

💡 با مشربی ز ملک سلیمان وسیع تر در چشم تنگ مور بسر می بریم ما

💡 نکند تیره، غبار - ایام مرا مشربی صاف تر از بادهٔ بی غش دارم