دهن دوختن

دهن دوختن. [ دَ هََ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه است از خاموشی گزیدن و سکوت ورزیدن. ( یادداشت مؤلف ):
از آن مرد دانا دهن دوخته است
که بیند که شمع از زبان سوخته ست.سعدی ( بوستان ).

کنایه است از خاموشی گزیدن و سکوت ورزیدن.

💡 دیده بر نقش دهانش دوختن فرمود دل هر کرا در جان ز مهرش یکسر سوزن نهاد

💡 نباشد دوختن چاک دلم را در غمت ممکن اگر سوزن شود بر رشته تن هر سر مویم

💡 مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟ که زخم سینه تقاضای دوختن دارد

💡 تار و پود هستی ما نیست بی پیوند خاک خرقهٔ صبحیم بر ما چشم نتوان دوختن

💡 نیست ممکن تا به دامان قیامت دوختن بر گریبانی که زور عشق دست انداز کرد