کباب زدن

کباب زدن. [ ک َ زَ دَ ] ( مص مرکب ) کباب خوردن:
بی تو خونابه کشان جام شرابی نزنند
که ز لخت جگر خویش کبابی نزنند.نورالدین ظهوری ( از آنندراج ).

کباب خوردن

💡 مپرس مرغ چمن را که سوخته‌ست ای گل؟ ز آتش تو چو بوی کباب می‌آید

💡 باشد کباب آتش، هر جا سمندری است من آن سمندرم که کباب من آتش است

💡 به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش دل کباب مرا زآتش درون برکش

💡 شب از فغان دل همسایگان کباب کنم بلای من همه از دود آه ایشانست

💡 کباب آتش بی‌ دردی ‌ام مکن یارب به حق دیده بیدل که بی نم افتادست

💡 رسید خیل زمستان و آن تموز برفت که خلق زنده بی آتش همی شدند کباب