پلیدی باطن

[ویکی فقه] پلیدی باطن (قرآن). این واژه در فارسی در بُعد جسمانی به معنای ناپاکی، چرک، زباله، سرگین و در بُعد روحی به معنای بدکاری، تبهکاری، گناه و هرگونه انحطاط اخلاقی آمده و با کلمه آلودگی مرادف است، جز آن که واژه پلیدی از کاربرد و تنوع بیشتری برخوردار است.
بیماری و پلیدی باطن، زمینه ساز مردن در حالت کفر است.«واما الذین فی قلوبهم مرض فزادتهم رجسا الی رجسهم وماتوا وهم کـفرون»؛ و امّا آنها که در دلهایشان بیماری است، پلیدی بر پلیدیشان افزوده؛ و از دنیا رفتند در حالی که کافر بودند.
عامل ازدیاد پلیدی
پلیدی باطن منافقان، عامل ازدیاد پلیدی در آنان می باشد.واما الذین فی قلوبهم مرض فزادتهم رجسا الی رجسهم وماتوا وهم کـفرون
نشانه بیماری
کفر و نفاق، نشانه بیماری دل و پلیدی باطن است.واما الذین فی قلوبهم مرض فزادتهم رجسا الی رجسهم وماتوا وهم کـفرون

💡 اگر کشته بودی پلیدی چنین تو را جفت دیگر بدی پاک دین

💡 دهریی آمد به نزدیک خلیفه ناگهان بغض دینی مبغضی شوخی پلیدی نابکار

💡 آنت آغاز اینت انجام است حال از کثافات پلیدی یک جوال

💡 عشق باشد آتش و هرجا فتاد پاک سازد هر پلیدی را فساد

💡 گر پلیدی درونت اندکیست صد نجس بینی که این خود زان یکیست

💡 چو پاک آئی پلیدی هم شود پاک نماند نار و ریح و آب با خاک