هئچت اسپ

هئچت اسپ. [ هََ ءِ چ َ اَ پ َ ]( اِخ ) ( اوستایی ) هچدسپ، نام چهارمین نیای زرتشت است، چند بار پیغمبر از او در سرودهای خود گاتها یاد میکند چنانکه در یسنا 46 بند 15 و یسنا 53 بند 3 نام وی دیده میشود. در مروج الذهب هجدسف آمده است. جزء اول این نام از مصدر هئچ میباشد که در اوستا به معنی آب پاشیدن یا آب ریختن و تر کردن به کار رفته، بنابراین باید هئچت اسپ به معنی «دارنده اسب پشنجیده » یا «دارنده اسب آب پاشیده شده »باشد. ( فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ص 229 ).

💡 کنون باز رزم از چه آراستی که اسپ و سلیح و کمر خواستی

💡 همان جامه‌های گرانمایه نیز پرستنده و اسپ و هر گونه چیز

💡 اسپ خود را ای رسول آسمان در ملولان منگر و اندر جهان

💡 چشم اسپ از چشم شه رهبر بود چشم او بی‌چشم شه مضطر بود

💡 ببینیم تا اسپ اسفندیار سوی آخور آید همی بی‌سوار

💡 گر بزد مر اسپ را آن کینه کش آن نزد بر اسپ زد بر سُکسُکش