ماه چهری

ماه چهری. [ چ ِ ] ( حامص مرکب ) صورتی چون ماه داشتن. زیبارویی. ماهرخی. ماهرویی. و رجوع به ماه چهر و ماه چهره شود.

دارای صورتی چون ماه بودن زیبا رویی ماهرخی ماهرویی.

💡 چهری که آستین تو بر دیدگان نسود چشمی که آستان تو از گریه تر نکرد

💡 سمن بوئی شبه موئی، بلا جوئی جفا گوئی پریزادی پریروئی، پری چهری پری پیکر

💡 مهر چهری که منور بصر کوکب از اوست جلوه طرّه طلعت نه، که روز و شب از اوست

💡 چشمی به سپهر افکن چهری بگشا بر مهر تا باهمه رخشانی خود را چوتو ننگارد

💡 روز اگر شام کند بی‌رخ یوسف چهری خلوت سینه بر او ساحت بیت‌الحزنست

💡 گر چه ز خوب چهری، چون اختر سپهری با دیگران به مهری، با اوحدیست کینت