علی محلی
لغت نامه دهخدا
علی محلی. [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] ( اِخ ) ابن اسماعیل بن ابراهیم بن جباره کندی محلی سخاوی مالکی. ملقب به شرف الدین و مکنی به ابوالحسن و مشهور به ابن جبارة. رجوع به علی ( ابن جبارة... ) شود.
علی محلی. [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] ( اِخ ) ابن محمدبن عبداﷲ بهرمسی محلی شافعی. ملقب به نورالدین و مکنی به ابومحمد. شاعر بود و در سال 765 هَ. ق. در بهرمس از توابع محلة متولد شد و در سال 841 هَ. ق. در محلة درگذشت. اوراست: 1- دیوان شعر. 2- قلائدالنحور لمهور الحور. ( از معجم المؤلفین از الضوء اللامع سخاوی ج 5 ص 314 ).
علی محلی. [ ع َ ی ِ م َ ح َل ْ لی ] ( اِخ ) ابن محمدبن عیسی دمشقی محلی نمراوی شافعی. مشهور به قطبی و ملقب به علاءالدین. رجوع به علی قطبی شود.
فرهنگ فارسی
ابن محمد بن عیسی دمشقی محلی نمراوی شافعی مشهور به قطبی و ملقب به علائ الدین
جمله سازی با علی محلی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 جامی از عشق مگو نکته به زاهد که بود هر محل را سخنی هر سخنی را محلی
💡 محلی داد و علمی مر مرا جودش که پیش من نه دانا هست دانائی نه والا هست والائی
💡 خود را عدوت اگر چه محلی نهد چو صفر هرگز بهیچ روش نیارند در شمار
💡 دادش جواب گفت محلی که هست راست اینست آنچه گفتی و یک ذره نیست کم
