ظهور سلبی

[ویکی فقه] ظهور سیاقی کلام متکلم در عدم اراده آن چه نگفته را ظهور سلبی می گویند.
ظهور سلبی، مقابل ظهور ایجابی بوده و عبارت است از ظهور حالی و سیاقی کلام متکلم در این که هر آن چه را هنگام تکلم ( مقام اثبات ) در کلام خود نیاورده، در مرحله اراده جدی ( مقام ثبوت ) نیز ثابت نیست؛ بنابراین، به ظهور حالی کلام متکلم بر عدم اراده چیزی در مرحله ثبوت که آن را در مرحله اثبات ذکر نکرده است، ظهور سلبی گفته می شود.

💡 باش تا نقد او شود پیدا باش تا کار او رسد به ظهور

💡 هر طرف آراسته بر قصد جانم لشگری یا نموده شاه عشقت در سرای دل ظهور

💡 تا چشم مردمت شده جولانگه ظهور مژگان بمردمک بزند نیشتر مرا

💡 شوق نگذاشت حسن را مستور جلوه گر شد به جلوه گاه ظهور

💡 پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم

💡 بعد آزادگی از قید اسیری دانست که ظهورات ترا هر دو جهان آلاتست