سحور زدن

سحور زدن. [ س َ زَ دَ ] ( مص مرکب ) سحوری زدن:
اولاً وقت سحر زن این سحور
نیمشب نبود گه این شر و شور.مولوی.من هم از بهر خداوند غفور
میزنم بر در به امیدش سحور.مولوی. || ضرب سحور:
تا بجوشد زین چنین ضرب سحور
در دُرافشانی و بخشایش بحور.مولوی.رجوع به سحوری زدن شود.

سحوری زدن یا ضرب سحور

💡 شام شهر رمضانم شب هجران گشته می برد رشک ز شام تو مرا وقت سحور

💡 آن یکی می‌زد سحوری بر دری درگهی بود و رواق مهتری

💡 سحور نیز بوقت خودم نیاوردند وصال روزه معیّن شد از فراق طعام

💡 2 - سوره (انزلناه ) را در وقت سحور بخواند كه هر كه اين سوره مباركه را در وقتافطار كردن و سحور بخواند در ما بين اين دو وقت ثواب كسى داشته باشد كه در راه خدادر خون خود بغلطد.

💡 ز حرص نعمت عصیان که زهر معنویست بدون صوم کند نفس زله بند سحور