ستاره فسای

ستاره فسای. [ س ِ رَ / رِ ف َ ] ( نف مرکب ) افسون کننده ستاره. تسخیر کننده ٔستاره. که ستاره ای را رام و مطیع سازد:
بس دل که چرخ سای و ستاره فسای بود
چرخش کمین گشاد و ستاره کمان کشید.خاقانی.

افسون کننده ستاره تسخیر کننده ستاره

💡 دیده‌ها بر ستاره دادم تا دم صبح چون شفق می‌گریست از غم صبح

💡 یکی ستاره بر آمدبه نام دولت تو زهی ستاره به وقت آمدی بر آی برآی

💡 بنفشه تر همچون ستاره شب هجر شکوفه نو چون مهر بامداد وصال

💡 کسی ز من نگرفته است خاکساری را اگر ستاره ام از چشم آسمان افتد

💡 اگر ستاره بچشم تو مینماید خرد هم از بلندی جاهست و رتبت اعلا

💡 روزی نشد ز سیر سرشکم لقای تو خالیست از فروغ سعادت ستاره ام