رستم رکابی

رستم رکابی. [ رُ ت َ رِ ] ( حامص مرکب ) دلاوری و بهادری. ( ناظم الاطباء ):
به رستم رکابی روان کرده رخش
هم اورنگ پیرای و هم تاج بخش.نظامی.و رجوع به رستم و رستم رکاب شود.

دلاوری و بهادری

💡 سست رکابی است، عقل خیره بماند واله آن دست و آن عنان که تو داری

💡 ایا سپهر رکابی که از عزیمت تو زمین چو قطره سیماب بیقرار آمد

💡 در جلوه گه توسنش ار بخت بلندم بر عرش برد بوسه توان زد به رکابی

💡 گران رکابی صلحت چویاد می‌آرم سکون ز سعی و درنگ از شتاب می‌جوشد

💡 بوسیدن رکابت مشکل بود رهی را از بس گران رکابی، از بس سبک عنانی