راه خوری

راه خوری. [ خوَ / خ ُ ] ( حامص مرکب ) عمل راه خور. راه بریدن بسرعت. ( از بهار عجم ) ( از آنندراج ):
این رخش که مثلش نجهد برق جهان
چون صیت شهنشاه دود گرد جهان
بر مائده طی مکان مهمان است
در راه خوری نقش سمش گشته دهان.ظهوری ترشیزی ( از بهار عجم ).

عمل راه خور. راه بریدن بسرعت

💡 چه خوری گرد راه و رنج سفر بر در شهر کاروان می‌بر

💡 بی‌کف و بی‌قدح شراب خوری بی‌دهن نقل و هم کباب خوری

💡 تخم تا در زمین نمانده سه ماه بر ازو کی خوری به خرمنگاه

💡 از قتل من چه خیزد اگر چه به خونِ من تعجیل می نمایی و زنهار می خوری

💡 آن یمی کاین جهان از او قطره است وان خوری کاسمان از او ذره است

💡 آنچنان صد سال دیگر گر خوری پی به چیزی غیر ازین مشکل بری