خنده ٔ شکرین

خنده شکرین. [ خ َ دَ / دِ ی ِ ش ِ ک َ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) خنده شیرین. خنده خوش.

خنده شیرین خنده خوش

💡 شب که غمهای ترا پرده‌نشین می‌کردم از تبسم لب زخمی شکرین می‌کردم

💡 لب اوست لعل و شکر من اگر نه شور بختم شکرین چراست بر من سخنان چون شرنگش

💡 مکن بزهر تو آلوده شکرین لب را مبر تو نام زاغیار در بر احباب

💡 دهن از بردن نام تو شده کان شکر این چه نام شکرین است ز نامت گردم

💡 با کلام شکرین شکوه مکن ازتلخی کز شکر شد به سخن طوطی گویاقانع

💡 مگر حلاوت ازان لعل شکرین دزدید؟ که نی شکست به ناخن، زمانه شکر را