حیای ادم

[ویکی فقه] حیای آدم (قرآن). حیا عبارت است از حالت و خویی نفسانی در انسان که مانع ارتکاب اعمال زشت می شود. و از جمله افراد باحیا در تاریخ حضرت آدم (علیه السّلام) بود.
حضرت آدم (علیه السّلام)، شخصیتی آبرومند و باحیا بود.«فاکلا منها فبدت لهما سوءتهما وطفقا یخصفان علیهما من ورق الجنة..؛ سرانجام هر دو از آن خوردند، (و لباس بهشتیشان فرو ریخت،) و عورتشان آشکار گشت و برای پوشاندن خود، از برگهای (درختان) بهشتی جامه دوختند! (آری) آدم پروردگارش را نافرمانی کرد، و از پاداش او محروم شد.»«... فلما ذاقا الشجرة بدت لهما سوءتهما وطفقا یخصفان علیهما من ورق الجنة..؛ و به این ترتیب، آنها را با فریب (از مقامشان) فرودآورد. و هنگامی که از آن درخت چشیدند، اندامشان (عورتشان) بر آنها آشکار شد و شروع کردند به قرار دادن برگهای (درختان) بهشتی بر خود، تا آن را بپوشانند. و پروردگارشان آنها را ندا داد که: آیا شما را از آن درخت نهی نکردم؟! و نگفتم که شیطان برای شما دشمن آشکاری است؟!»
← پوشش با برگ درخت
شیطان، با ترغیب آدم و حوا (علیهما السلام)، به خوردن از درخت ممنوع، در پی سلب حیای آنان بود.«ویــادم اسکن انت وزوجک الجنة فکلا من حیث شئتما ولا تقربا هـذه الشجرة فتکونا من الظــلمین• فوسوس لهما الشیطـن لیبدی لهما ماووری عنهما من سوءتهما وقال ما نهـکما ربکما عن هـذه الشجرة الا ان تکونا ملکین او تکونا من الخــلدین• فدلـهما بغرور فلما ذاقا الشجرة بدت لهما سوءتهما وطفقا یخصفان علیهما من ورق الجنة ونادهما ربهما الم انهکما عن تلکما الشجرة واقل لکما ان الشیطـن لکما عدو مبین؛ و ای آدم! تو و همسرت در بهشت ساکن شوید! و از هر جا که خواستید، بخورید! اما به این درخت نزدیک نشوید، که از ستمکاران خواهید بود! • سپس شیطان آن دو را وسوسه کرد، تا آنچه را از اندامشان پنهان بود، آشکار سازد و گفت: پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرده مگر بخاطر اینکه (اگر از آن بخورید،) فرشته خواهید شد، یا جاودانه (در بهشت) خواهید ماند! •.... • و به این ترتیب، آنها را با فریب (از مقامشان) فرود آورد. و هنگامی که از آن درخت چشیدند، اندامشان (عورتشان) بر آنها آشکار شد و شروع کردند به قرار دادن برگهای (درختان) بهشتی بر خود، تا آن را بپوشانند. و پروردگارشان آنها را نداد داد که: آیا شما را از آن درخت نهی نکردم؟! و نگفتم که شیطان برای شما دشمن آشکاری است؟!»
← وسوسه
۱. ↑ طه/سوره۲۰، آیه۱۲۱.
...

💡 ای از حیای لعل لبت آب گشته می خورشید پیش آتش روی تو کرده خوی

💡 بنده چون از انوری خاطرت گوید سخن آب گردد از حیای آتش طبعش اثیر

💡 از حیای چشمه ی نوشش شد آب خضر آب با نسیم خاک کویش هست باد صبح باد

💡 شرمی ز روی فاطمه کن آخر ای یزید! برگو چه شد حیای تو ای شوم بد سیر!

💡 بی حیایان به نگه خانه زنبور کنند پرده شرم اگر سد سکندر گردد

💡 جام پر نوش شکوه تو رقیب تو بس است پرده بردار حیای تو نگهبان تو بس