حجاره الجو

( حجارةالجو ) حجارةالجو. [ ح ِ رَ تُل ْ ج َوو ] ( ع اِ مرکب ) حجر بقرانی یا بقران و حجر سماوی. سنگها که از هوا بزمین افتد کوچک و بزرگ و آن توده های کانی است که از جوّ بر سطح زمین سقوط کند و چون در هوا باشد روشن و فروزان بود و آنها انقاض و شکسته های ستارگان باشند و چون بزمین نزدیک باشند زمین آنها را بخود جذب کند و اصطکاک آنها با هوا سبب ایجاد حرارت شود و در جوّ روشن و فروزان نمایند و بعض این سنگها بغایت عظیم باشند. ابوریحان بیرونی در کتاب الجماهر فی معرفة الجواهر چ حیدرآباد دکن ص 269 نام معدنی را میبرد بنام البقران و محشی فاضل آن دکتر سالم الکرنکوی الالمانی مصحح دائرة المعارف العثمانیة در ذیل آن کلمه بنقل از همدانی گوید: هوالسماوی. وشیخ الربوة شمس الدین ابوعبداﷲبن محمد ابی طالب الانصاری در کتاب نخبةالدهر چ لیپزیک ص 79 در ذیل الفصل الثانی فی ذکر الاحجار و الاشیاء الممتازه من التراب بوصف معدنی و ذکر کیفیة تولیدها، آرد: و حجارة الجوالمتولدة فیه بواسطة السحاب و هن کالصواعق المسجدة - انتهی. و صاحب نخبةالدهر گوید: و من قسم الکبریت حجر الصرف... و حجر الغرة... و حجارة الجو المتولدة فیه بواسطة سحاب و هن کالصواعق المجسدة. رجوع به کائنات جو، و احجار ساقطه، و صاعقه شود.

سنگها که از هوا بزمین افتد کوچک و بزرگ

💡 - عن على بن الحسين (عليه السلام ): والحجاره حجاره الكبريت اشد الاشياء حرااعدت تلك النار للكافرين... (1179)

💡 - عن ابن مسعود نم ان الحجاره التى ذكرها الله فى القرآن فى قوله (وقودها الناسوالحجاره ) حجاره من كبريت خلقها الله عنده كيف شاء (1178)

💡 برخى مفسران به استناد بعضى احاديث، گفته اند: مراد از حجاره كه به عنوان وقودمطرح شده سنگ سياه كبريت است. (1138) اما بايد دانست كه سنگ كبريت (گوگرد) دردنيا نيز اشتعال زا و آتش خيز است و اين معنا چندان اهميتى ندارد تا موجب تخويف و انذارشديد باشد و نمى تواند مراد قطعى از حجاره مزبور سنگ كبريت باشد.

💡 حجاره (به عربی: الحجارة) یک منطقهٔ مسکونی در لیبی است که در استان سبها واقع شده‌است. حجاره ۴۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.