بیغوی سلجوقی

بیغوی سلجوقی. [ ب َ غو ی ِ س َ ] ( اِخ ) حسام الدین بختیاربن زنگی سلجوقی. امیری بزرگ منش و ملکی نیکوروش بود. مدتها ایالت مرغینان و کاشان را مینمود. صاحب لباب الالباب حالات وی را نگاشته و صاحب عرفات نوشته او را حجت داشته و از قراری که نوشته اند صاحب کمال بوده و وی را دیوانی مختصر است. ( مجمعالفصحاء ج 1 ص 173 ). و مؤلف حبیب السیر ( در ج 2 ص 395 چ کتابخانه خیام ) وی را بنام ابوالفضل بیغوی سلجوقی آورده است که در زمانی که حاکم سیستان بوده توسط طغرل شکست خورده است ( پس از مرگ مودود ). رجوع به بیغوی بن سلجوق شود.

حسام الدین بختیار بن زنگی سلجوقی امیری بزرگ منش و ملکی نیکو روش بود مدتها ایالت مرغینان و کاشان را مینمود.

💡 زیاریان، بوییان و بعدها سلجوقیان تلاش کردند از خارج تأثیرگذار باشند و در پاره‌ای از زمان‌ها می‌توانستند خراج مطالبه کنند، ولی نتوانستند حکمرانی یا مالیات منظم تحمیل کنند؛ و گیلان به‌طور اسمی زیر فرمان آنان بود.

💡 تا که باشد تاج شاهی بر سر سلجوقیان تاج د‌ین و تاج دنیا در جهان خاتون بود

💡 پار دیدی کاین سر سلجوقیان بر اهل کفر چون شبیخون ساخت کایشان غول رهبر ساختند

💡 ارمنستان سلجوقی اشاره به سال‌های نخست سده یازدهم میلادی دارد که ارمنستان از شرق و غرب مورد تخت و تاز سلجوقیان و امپراتوری بیزانس قرار گرفت.

💡 جریان شاهدبازیِ متصوفان مربوط می‌شود به جریان تصوف که از قرن ششم یعنی در عصر سلجوقیان شروع به‌رشد کرد و در قرون هفتم و هشتم، در دورهٔ مغولان بازار گرمی گرفت.