[ویکی فقه] تَسَلّی، تخلص چند شاعر پارسی زبان ایران و هند در سده های ۱۱-۱۳ق/۱۷-۱۹م است. ابوالسلوک تسلی قاجار یکی از شعرایی است که به تسلی تخلص یافته است.
ابوالسلوک تسلی قاجار، شاعرِ عارف مسلکِ سدۀ ۱۳ق، که «قضا» و «قاجار» نیز تخلص می کرد. او مدتی منشی و مستوفی فرمانداران قاجاری در مازندران، تهران و تبریز بود. سروده هایش بیش تر در مدح، مرثیۀ مذهبی و غزل است.
مرکزی، خطی، ج۱۳، ص۳۳۴۴- ۳۳۴۵.
(۱) مرکزی، خطی.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 مهتر قاجار بس کوشید در آن گیرودار لیک خود کاری نرفت از پیش و نگشود آندیار
💡 حوزهٔ بام و صفیآباد در کل یک حوزهٔ خاص را شامل میشده است و در دوره قاجاری تفکیک آنها ملموس نیست.
💡 در دوره پهلوی اول ظاهرا برای آن که اقوام بزرگ مثل قاجار نتوانند بر اساس پیوند قومیتی اتحادی تشکیل دهند، برای آن ها خانوادگی های مختلف ساختند.
💡 رباط آصف مربوط به دوره قاجار است و در بیرجند، ۴۶ کیلومتری شمال شهر واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۰۳۰ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 پور او طهماسب شه از بیم افغان خوار شد هم به خواری در پناه فرقهٔ قاجار شد
💡 خود سر قاجار سر ببریده بود زان دار و گیر نیز فرزند و کسانش زان میان گشتند اسیر
