لغت نامه دهخدا
لک و لوشه. [ ل َ ک ُ ل َ / لُو ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) لب و لنج. لب و لوچه. لک و لوچه. لب و لوشه: باز لک و لوشه اش آویخته است؛ ناراضی می نماید.
لک و لوشه
فرهنگ فارسی
( اسم ) لب و لوچه لب و لنج.
جمله سازی با لک و لوشه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 شماره لک از دوره کهن در اشعار فارسی آمده است و شماره های یک و ده و صد و هزار و بیور و لک و هزار هزار برای یک تا میلیون استفاده شده است.
