گلقند اصل

گلقند اصل. [ گ ُ ق َ دِ اَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گلشکر که در آفتاب تربیت یافته باشد نه بر آتش. ( الفاظ الادویه ). رجوع به گلقند آفتابی شود.

گلشکر که در آفتاب تربیت یافته باشد نه بر آتش.

💡 لب او با همه گلشکر و گلقند که داشت در شگفتم‌ که چرا بود دو چشمش بیمار

💡 ندانم که را داده گلقند خام که از کونش آمد ورا بار عام

💡 گلقند از آن لعل شکر بار مرا داد ز آن نرگس بیمار چو بیمار مرا کرد

💡 243- يعنى: اگر گلقند را (كه نيروبخش است ) بيش از اندازه و طاقتت بخورى،ضرر رساند، و اگر نان خشك را دير دير بخورى، در كام تو مانند گلقند، اثر بخشاست.

💡 هر گل که بخاک داشت پیوند بسرشت بگل بسان گلقند

💡 زان لبم، چاره یک شکر خند است درد دل را، علاج گلقند است