گریه ٔ سرد

گریه سرد. [ گ ِرْ ی َ / ی ِ ی ِ س َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گریه که از شادی بهم رسد. گریه دروغ که از درد دل نباشد. ( از آنندراج ):
گریه های سرد زاهد را نماید کار سست
میشود از ریزش باران وی دیوار سست.بدیع نصیرآبادی ( از آنندراج ).

گریه که از شادی بهمرسد

💡 شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کرد غالبا سوز دل من در دل او کار کرد

💡 داغ تو در دلم نهان، زخم تو بر تو تنت عیان گریه کنم به حال دل، یا که به زخم های تو

💡 گر پای ترا وقتی از گریه توان شستن از بهر چنین کاری خوناب توان کردن

💡 کنون هم تو ز دیده خون بپالای به گاه فرقت از گریه میاسای

💡 ز گریه اهلی اگر آب زندگی باری درخت بخت تو خشک است کی ببار آید

💡 چو دیدند آنها که در باز شد از آن مه رخان گریه آغاز شد