گدازان کردن

گدازان کردن. [ گ ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) ذوب کردن چیزی را. حل کردن چیزی را. نیست کردن چیزی را:
صورت سرکش گدازان کن ز رنج
تا ببینی زیر آن وحدت چو گنج.مولوی ( مثنوی چ علاءالدوله ص 18 س 15 ).

( مصدر ) ذوب کردن حل کردن.

💡 گدازان شد تنم از بیم و امید چو برف کوهسار از تاب خورشید

💡 چون باد به کوی دوست تازان می باش در آتش عشق او گدازان می باش

💡 فرو گفت با او سخنهای تیز گدازان‌تر از آتش رستخیز

💡 فتاد از بیکسی آتش بجانش گدازان گشت مغز استخوانش

💡 مرا چون شمع سوزان و گدازان سر شب تا سحر دارد نگاهش

💡 دل آزردهٔ شام هجر تو چون شمع به هر جا نشیند، گدازان نشیند