کوته شدن

کوته شدن. [ ت َه ْ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) کوتاه شدن. ( فرهنگ فارسی معین ).
- کوته شدن دست کسی از چیزی؛ بدان دسترس نداشتن:
از این راز گر هیچ آگه شود
ز چاره مرا دست کوته شود.فردوسی.و رجوع به کوتاه شدن شود.
|| پایان یافتن. خاتمه پیدا کردن. تمام شدن:
سرم گر ز خواب خوش آگه شدی
ترا جنگ با شیر کوته شدی.فردوسی.دگر آنکه باشد نصیبین مرا
چو خواهی که کوته شود کین مرا.فردوسی - کوته شدن داوری؛ پایان یافتن جدل و مرافعه. فصل خصومت. رفع شدن اختلاف:
ولیکن چو معنیش یاد آوری
شوی رام و کوته شود داوری.فردوسی.رجوع به کوتاه شدن شود.

۱ - کم شدن طول و ارتفاع چیزی. ۲ - کاسته شدن. ۳ - قطع شدن. یا کوتاه شدن دست کسی از چیزی. دسترس نداشتن بدان از آن پس: و دست تعرض متغلبان و ستمکاران از دامن روزگار ضعیفان و عاجزان بکلی کوتاه شود. یا کوتاه شدن زبان. خاموش شدن.

💡 ز انقطاع فیض، کوته گردد ایام خزان هست روزافزون ز راه فیض، ایام بهار

💡 کوته نظر تلاش کند قرب دوست را نزدیک را خبر ز نگه های دور نیست

💡 رشته جان گر شود کوته ز مقراض اجل برمیان جسم کافر کیش زناری مباش

💡 هر که دستش کوته از معنی است در صورت زند لیک باید کرد معنی را ز صورت امتیاز

💡 مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد زجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد

💡 هر که از دامن او دست مرا کوته کرد دارم امید که دستش به گریبان نرسد