لغت نامه دهخدا
کشت ورز. [ ک ِ وَ ] ( نف مرکب ) برزگر. کشتکار. زارع. برزیگر. کشاورز:
نکردیم بر کشت ورزت زیان
دژم روی گشتی چو شیر ژیان.فردوسی.یکی پیشه کار و دگر کشت ورز
یکی آنکه پیمود فرسنگ مرز.فردوسی.دهقان فلک در آن کشت ورزی. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 10 ).
|| ( اِ مرکب ) کشت و زرع:
زمردم بپرداخت این بوم و مرز
هم از چارپای و هم از کشت ورز.اسدی.همه سنگ و خارست آن بوم و مرز
تهی یکسر از میوه و کشت ورز.اسدی ( گرشاسب نامه ص 189 ).ز گاوی که کردی همه کشت ورز
بدان دشت و صحرا روان گرد مرز.اسدی.کشت ورزت کرد باید با زمین
جنگ ناید با زمینت بر عتاب.ناصرخسرو. || محل کشت یا کشت. محل زراعت. زراعتگاه. محقل. کشتزار:
خداوند این کشت ورز و گله
بمن شاه چین کرد این ده یله.اسدی.
