چهار ائین

( چهارآئین ) چهارآئین. [ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) به معنی خیمه چهارگوشه است که شروانی و راوتی باشد. ( برهان ) ( از آنندراج ). نوعی خیمه چهارگوشه. شروانی. ( از ناظم الاطباء ). ( فرهنگ فارسی معین ). || ( اِخ ) کنایه از خلفای اربعه است. ( برهان ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || چهار مذهب را گویند. ( برهان ) ( از آنندراج ). چهار مذهب معروف اهل سنت: حنفی، شافعی، مالکی و حنبلی. ( از ناظم الاطباء ).

( چهار آئین ) بمعنی خیمه چهار گوشه است که شروانی و راوتی باشد ٠

💡 این چنین سه چهار تن بود چنین باید گفت:

💡 هر کسی را ز جهان بهرهٔ او پیداست گرچه هر چیزی زین طبع چهار آید

💡 حقیقت هر چهار از آن یکی شد که دل اینجا حقیقت در یکی بُد