پیروز مشرقی

پیروز مشرقی. [ زِ م َ رِ ] ( اِخ ) نام شاعری ایرانی بعهد باستان. در لغت نامه اسدی قطعه ذیل از او برای کلمه شایورد،بمعنی هاله و طوق و خرمن ماه شاهد است:
بخط و آن دُر دندانش بنگر
که همواره مرا دارند در تاب
یکی همچون پرن بر اوج خورشید
یکی چون شایورد از گرد مهتاب.

💡 ازین سرور منم پیروز امروز بنور عشق او گشته دل افروز

💡 کسی باشد از بخت پیروز و شاد که باشد همیشه دلش پر ز داد

💡 زین سخن کاصل عالم افروزیست دان که پیروز بخت را روزیست

💡 ای آن شهریاری که دیهیم و تخت ندیده چو تو شاه پیروز بخت

💡 به هر کارزار اندر آیی دلیر به هر جنگ پیروز باشی چو شیر

💡 در آن تخجیر گه بودند ده روز به روز اختیار و بخت پیروز