پویه کردن

پویه کردن. [ ی َ / ی ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) رفتن نه نرم و نه بشتاب:
بر طراز آخته پویه کند چون عنکبوت
بر بدستی جای بر جولان کند چون بابزن.منوچهری.

رفتن نه نرم و نه بشتاب

💡 ای دریغا ناقه مان را پویه نیست بی سبب مان این دریغ و مویه نیست

💡 چو رفتند یک ماه از آن راه پیش سم باد پایان شد از پویه ریش

💡 به راه عذر سبک پویه چون شود خردم روان ز هر بن مو اضطراب می‌جوشد

💡 خلید خار درشتی بپای طفلی خرد بهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست

💡 ایام را به پویه و اجرام را به سیر چو دشمن تو عاجز و مضطر کند همی

💡 هر پویه که گرد دل آگاه بگردد هر چاره که در خاطر استاد بجنبد