پای بماه

پای بماه. [ ب ِ ] ( ص مرکب ) مُقرب. رجوع به پابماه شود.

( صفت ) آبستنی که زادن او نزدیک شده باشد

💡 طفیل اوست از مه تا بماهی بجو او را بهر جائی که خواهی

💡 بماه گفتم کای خدیار منت نظیر بسرو گفتم کی قدر یار منت همال

💡 چرا نگاه بدور رخت بماه کنم که چون نگاه کنی بر زمین نگاه کنم

💡 نمی‌دانم من از مه تا بماهی کسی را کو نخواهد پادشاهی

💡 وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها (۲) و بماه که بر پی خورشید ایستد.