وقفۀ بازدم

وقفۀ بازدم (Apneusis) یک اصطلاح پزشکی است که به نوعی اختلال در الگوی طبیعی تنفس اشاره دارد. برای درک بهتر این مفهوم، ابتدا باید روند طبیعی تنفس را مرور کنیم:

روند طبیعی تنفس: تنفس شامل دو مرحله اصلی است: دم، ورود هوا به ریه‌ها و بازدم، خروج هوا از ریه‌ها. در تنفس طبیعی، پس از هر دم، بازدم به صورت منظم و متناسب رخ می‌دهد تا تبادل گازها در ریه‌ها به درستی انجام شود.

تعریف وقفۀ بازدم: به حالتی گفته می‌شود که دم به طور غیرطبیعی طولانی می‌شود و پس از آن، بازدم به تأخیر می‌افتد یا بلافاصله آغاز نمی‌شود. یعنی فرد پس از یک دم عمیق، به جای اینکه بلافاصله بازدم کند، مدت زمان طولانی‌تری هوا را در ریه نگه می‌دارد و بازدم را به تعویق می‌اندازد.

اهمیت بالینی: وجود وقفۀ بازدم در بیمار معمولاً نشانه‌ای از وضعیت بحرانی و نیاز به مراقبت‌های ویژه است. این اختلال تنفسی می‌تواند منجر به کاهش اکسیژن‌رسانی به بافت‌ها و آسیب‌های جدی شود و باید سریعاً ارزیابی و درمان گردد.

تفاوت با سایر اختلالات تنفسی: این اختلال با آپنه (قطع کامل تنفس) متفاوت است؛ زیرا در آپنه، تنفس به طور موقت کاملاً متوقف می‌شود، اما در وقفۀ بازدم، دم طولانی می‌شود و بازدم به تأخیر می‌افتد. همچنین با برادیکاپنیا (تنفس بسیار کند) و تاکی‌پنیا (تنفس بسیار سریع) نیز تفاوت دارد.