وقف معانقه

[ویکی فقه] وقف بر یکی از دو کلمه کنار هم، مشروط به عدم وقف بر دیگری را گویند.
« معانقه » یعنی یکدیگر را در کنار گرفتن، و «وقف معانقه» از اقسام وقف اختیاری و عبارت است از دو وقفی که پهلوی هم قرار می گیرند و از نظر معنوی به هم مربوط باشند؛ چه در یک آیه باشند یا در دو آیه. در صورتی که روی کلمه اول وقف شود، کلمه دوم به وصل خوانده می شود، و اگر روی کلمه دوم وقف شود، کلمه اول به وصل خوانده می شود.
ایجاد کننده وقف معانقه
واضع این وقف، ابوالفضل عبدالرحمان بن احمد عجلی رازی است که آن را از مراقبه در علم عروض اخذ کرده است؛ لذا به آن « وقف مراقبه » نیز می گویند؛ مانند:وقف در (... لاَ رَیْبَ فِیهِ هُدًی لِّلْمُتَّقِینَ). در این جا وقف بر «لا ریب» و «فیه» جایز دانسته شده است؛ به این صورت که فقط بر یکی از آن دو می توان وقف کرد.
علامت وقف
علامت وقف معانقه، سه نقطه (به شکل سه راس یک مثلث) است؛ به این صورت که روی دو کلمه نزدیک به هم قرار می گیرد که در صورت وقف بر یکی از این دو کلمه، بر دیگری نمی توان وقف کرد.

💡 رسولاكرم (ص ) فرموده: از همه مردم برتر و بهتر در پرستش الهى كسى است كه با عبادتخدا عشق ورزى كند، معانقه نمايد، بندگى پروردگار را دردل دوست بدارد و با بدن انجام دهد.

💡 سپس همديگر را در آغوش گرفته و معانقه گرم و با صفائى را با حالت گريه انجامدادند؛ و عبداللّه مى گفت: مثل اين كه اين آيه شريفه قرآن به گوشم نرسيدهبود.(38)

💡 و همچنين در بالاى سر يكى از غلامانش به نام ((مسلم )) حاضر گرديد و با وى كهمختصر رمقى داشت معانقه نمود.

💡 129) من صافح امراة تحرم عليه فقد باء بسخط من الله و من الترم امراة حراما قرنفى سلسلة من النار مع الشياطين فيقذفان فى النار، كافى، باب معانقه.

💡 چون حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام وارد شد، هارون از جاى خود حركت كرد و بهاستقبال حضرت رفت و او را در آغوش گرفت و با يكديگر معانقه كردند.