نیک طینتی

نیک طینتی. [ ن َ ] ( حامص مرکب ) نیک ذاتی. نیک سرشتی. ( فرهنگ فارسی معین ).

نیک ذاتی نیک سرشتی.

💡 ازدل روشن ملایم طینتی را چاره نیست پنبه خود رایی تواند از سر میناگرفت

💡 انتظاری در مزاج هر مراقب طینتی است گل‌ کند شاید ز خونم مطلب نایاب تیغ

💡 ز صاف طینتی امیدوار شو جویا که همچو آینه منظور یار خواهی شد

💡 از آفتاب تجربه گردید سنگ موم وز خام طینتی تو همان سنگ خاره ای

💡 ز بهر آنکه شود چون تو طینتی موجود خدای از دو جهان برگزید انسان را

💡 ما ضعیفان را ملایم طینتی دام بلاست مشکل است از روی خاکسترگذشتن مور را