نهی وضعی

[ویکی فقه] نهی وضعی، نهی دلالت کننده بر فساد و بطلان متعلق آن است.
نهی وضعی، مقابل نهی تکلیفی، نهیی است که به طور مستقیم متوجه افعال مکلفان نبوده و بر زجر و منع از منهی عنه دلالت نمی کند، مانند: «لاتبع المجهول». این نهی، حرمت و مبغوضیت منهی عنه را نمی رساند، بلکه از فساد منهی عنه و بطلان معامله بیع بر مجهول حکایت می کند و مخالفت آن، موجب استحقاق عقاب نمی گردد.

💡 در سال ۱۳۷۶ برای آنکه تحت فشارهای موجود ناچار به حمایت از ناطق نوری نگردد هنگام انتخابات به تهران آمد و به نزدیکان گفت: «دعا کرده بودم خداوند کسی مانند مصدق را در مسیر ملت بگذارد که گمان می‌کنم آقای خاتمی به این دعا نزدیک ترند». در هنگام دولت خاتمی نیز در منزل و مسجد ایشان به روی کسانی چون مهاجرانی و عبدالله نوری که دیگر روحانیان پذیرای آنان نبودند گشوده بود؛ وضعی که البته مشکلاتی را برای ایشان سبب شد.