ناخدای شیرازی

ناخدای شیرازی. [ خ ُ ی ِ ] ( اِخ ) میرزامحمد حسین شیرازی از شاعران قرن سیزدهم هجری است. وی به سفارت از طرف دولت ایران به بنگاله هند رفت. در زمان تألیف تذکره صبح گلشن در کلکته به شغل تجارت مشغول بوده است، صاحب تذکره مزبور آرد: «بعض سخنوران عجم را دیده و مدتی با قاآنی و وصال مواصلت گزیده، الی الآن از انواع شعر او را اتفاق نظم پنجاه هزار بیت افتاده » و صاحب ریحانة الادب آرد: «از آثار قلمی او کتاب انیس العارفین است و آن مثنوی فارسی است که در سال هزار و دویست و نود و پنجم هجرت نظم کرده. و این کتاب در لکهنو چاپ [ شده ] و حاوی حکایات نافعه بسیاری از فتحعلی شاه قاجار است. سال وفاتش به دست نیامد». اینک نمونه ای از اشعار او به نقل از تذکره صبح گلشن:
چون موج بحر عصیان طغیان کند ز هر سو
در کشتی می افکن ساقی تو ناخدا را.سحر از در تحیر بسرای دوست رفتم
به یک آستانه دیدم سر رند و پارسا را.مگر مینای ساقی گشت خالی
که از صهبای غم سرشارم امشب.مراچو خانه بهشت است و یار حور بهشت
چه حاجتم به تماشای باغ و دامن کشت ؟بکوی عشق کس محرم نباشد
در آن ره همرهی جز غم نباشد.

میرزا محمد حسین شیرازی از شاعران قرن سیزدهم هجریست وی به سفارت از طرف دولت ایران به بنگاله هند رفت.

💡 برخی ناخدای کشتی‌ها در موبی‌دیک نام ندارند اما نقش‌های کوچکی را در داستان بازی می‌کنند.

💡 نجات عشق در سرگشتگی باشد نمی‌داند درین دریا به جز باد مخالف ناخدایی را

💡 لنگر، جفا و صبر و هوا جذب و موج، اشک خون بحر و دل سفینه و غم ناخدای ماست

💡 در اوایل قرن شانزدهم میلادی، دُن دیوگو فرناندیس پریرا به عنوان ناخدای یک کشتی در ستوبال گماشته شد که عازم گوا بود.

💡 هر سو ز بحر طاعت، صد موجه از غرض هاست نبود نجات ممکن، بی ناخدای اخلاص

💡 نام فارسی آن برگرفته شده از انگلیسی است. از نام ناخدای اسپانیایی Juan de Bermúdez که این جزایر را در ۱۵۰۳ یافت.