مکاتبات تاریخی از تیمور تا شاه اسماعیل

[ویکی فقه] مکاتبات تاریخی از تیمور تا شاه اسماعیل (کتاب). اسناد و مکاتبات تاریخی از تیمور تا شاه اسماعیل، نوشته عبدالحسین نوائی است که به زبان فارسی درباره دولت های ایران نوشته است. در واقع مجموعه ای است، از مکاتبات رسمی و اسناد سیاسی و اجتماعی ایران از هنگامی که نام تیمور گورکانی در اسناد رسمی آمده تا وقتی که نام قزلباش و مؤسس سلسه صفویه شاه اسماعیل در مکاتبات دولتی وارد شده است.
روشی که در ترتیب این مجموعه به کار رفته، مبتنی بر نظم منطقی از لحاظ قدمت تاریخی مکاتیب بوده است؛ ولی البته در همه جا نتوانسته این نظم را حفظ کند. زیرا فی المثل مقداری از مکاتبات سلطان حسین بایقرا با اوزون حسن در جزو مکاتبات تیموری آمده و مقداری از مکاتبات اوزون حسن با سلطان حسین در قسمت اخیر کتاب؛ یعنی مکاتبات سلاطین ترکمان.
گزارش محتوا
تیمور گورکانی در سال ۷۳۶ هجری قمری در شهر کش از بلاد تابعه سمرقند متولد شده و پس از گذراندن دورانی پرآشوب، از حدود سال ۷۷۲ متوجه ایران گردیده است. شاه اسماعیل نیز در ۸۹۲ متولد شده و در سال ۹۰۷ در تبریز به تخت نشسته، پس مکاتبات این مجموعه مربوط است به سال های بین ۷۷۲ و ۹۰۷؛ یعنی تقریبا در حدود یک قرن و نیم از تاریخ کشور ایران.این دوره را به دو بخش می توان تقسیم نمود: بخش اول از سال ۷۷۲ که تیمور به ایران حمله نمود تا سال ۸۰۷ که دیده از جهان فروبست و بخش دوم از ۸۰۷ تا ۹۰۷ آغاز سلطنت صفویه.
← ایران در سال های ۷۷۲ تا ۸۰۷
فهرست نامه های کتاب در ابتدای کتاب و فهرست اماکن، اشخاص و کتب و مقالات در انتهای کتاب ذکر شده است.
منبع
...

💡 رئیس‌جمهور همچنین مسئولیت رسیدگی به مقادیر زیادی مکاتبات رسمی را بر عهده داشت، اما او نمی‌توانست به هیچ نامه ای پاسخ دهد بدون اینکه کنگره به وی دستور دهد. روسای جمهور نیز اسناد رسمی کنگره را امضا می‌کردند، اما نمی‌نوشتند. این محدودیت‌ها می‌تواند ناامیدکننده باشد، زیرا یک نماینده اساساً هنگام انتخاب به عنوان رئیس‌جمهور از نفوذ کاسته می‌شود.

💡 در این شهر، زبان کردی به‌ عنوان زبان گفتاری و زبان فارسی به‌عنوان زبان آموزش و مکاتبات رسمی، توسط اهالی شهر مورد استفاده قرار می‌گیرند.

💡 حکومت‌های ترکیه به این نیز بسنده نکردند و به جای ارمنستان غربی کلمهٔ ترکیهٔ شرقی یا کردستان را رواج دادند. بدین ترتیب، در ۱۸۷۸ میلادی، حکومت ترکیه با ارسال تلگراف‌های محرمانه برای استاندارهای خود آن‌ها را از کاربرد کلمهٔ ارمنستان در مکاتبات خود منع کرد و همچنین در مطبوعات نیز استفاده از کلمهٔ ارمنستان ممنوع شد.