محیط پیمای

محیطپیمای. [ م ُ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) که گرددایره برآید. که پیرامون دایره پیماید:
چون دایره گر محیطپیمای شوی
چون نقطه اگر ساکن یک جای شوی.ناصرخسرو.

که گرد دایره بر آید

💡 ببوی زلف سیاهت بباد دادم عمر مرا که گفت که بنشین و باد می پیمای

💡 ای شعشعه نور فلق در قبه مینای تو پیمانه خون شفق پنگان خون پیمای تو

💡 باز این دل سرگشته هجران پیمای افتاد به دام عاشقی دیگر جای

💡 منه بیرون زحد شرع خود پای چو جنت عرصهٔ عالم به پیمای

💡 پیمای نیست‌کوه سرین تو در خرم لرزان مدام از چه سبب اینقدر بود

💡 در زمان موجه اشک فلک پیمای من ابر صائب از سر دریوزه دریا گذشت